Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2009

Οδηγός γυναικείου οργασμού προς...ποδοσφαιρόφιλους!!!


το σεξ, όπως και στο ποδόσφαιρο, δεν έχει σημασία πάντα το αποτέλεσμα όσο αυτό καθαυτό το παιχνίδι. Οπως και να το κάνεις, όμως, η ικανοποίηση είναι μεγαλύτερη όταν η ομάδα σου βάζει γκολ. Ο σκόρερ συγκεντρώνει πάντα όλα τα βλέμματα και όσο πιο κρίσιμη είναι η στιγμή του γκολ τόσο πιο παικταράς είναι εκείνος.
Η αλήθεια είναι ότι ο οργασμός στο σεξ είναι πολύ πιο εύκολος από το γκολ στο ποδόσφαιρο. Δεν υπάρχει ούτε διαιτητής ούτε τερματοφύλακας. Επίσης, και οι δύο ομάδες θέλουν να μπει γκολ στο ίδιο τέρμα κι αν πετύχει μία φορά η τεχνική σου, το πιθανότερο είναι στο εξής να πάρεις το χρυσό παπούτσι.
Θα έχεις καταλάβει ότι για να... σκοράρεις με το καλημέρα στο γήπεδό της δεν έχει σημασία αν είσαι βιρτουόζος. Εκείνο που μετράει περισσότερο είναι να μη χάνεις από τα μάτια σου τη στρογγυλή θεά σου. Πρέπει να παρατηρείς τις αντιδράσεις της και να μυρίζεσαι το γκολ. Από τα πιο αδιάψευστα σημάδια είναι η αναπνοή της, σύμφωνα με την Barbara Keesling, συγγραφέα του The Good Girl's Guide to Bad Girl Sex, Ph.D. Την πάσα για έτοιμο γκολ θα σου τη δώσουν οι βαριές και καυτές ανάσες, που ολοένα κι εντείνονται.
Η Debby Herbenick, ερευνήτρια σεξουαλικών θεμάτων στο Kinsey Institute και ειδική συνεργάτις του αμερικανικού MH, σε προτρέπει να αναζητήσεις διαφορετικές ενδείξεις. «Μπορείς να καταλάβεις ότι είναι πολύ κοντά στην κορύφωση αν δεις το χρώμα από τα χείλη του αιδοίου της να βαθαίνει ή αν έχεις το χέρι σου στο στομάχι της κι αισθανθείς τις μυϊκές συσπάσεις που προηγούνται του οργασμού».
Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να δημιουργήσεις μία καθαρή ευκαιρία για γκολ. Οι πιθανότητες για οφσάιντ είναι μεγάλες αν δεν έχεις εξασφαλίσει εκ των προτέρων ευνοϊκές συνθήκες. Η Cox επισημαίνει ότι οι άντρες είναι πολύ πιο συγκεντρωμένοι στην πράξη του οργασμού, ενώ οι γυναίκες αποσπώνται με το παραμικρό. Τι μπορείς να κάνεις για να τη βοηθήσεις να μείνει προσηλωμένη και να το απολαύσει; Προσπάθησε να περιορίσεις παράγοντες που την αποσυντονίζουν, όπως το τρίξιμο του κρεβατιού, θορύβους, ανησυχίες και αρνητικές σκέψεις της. Πάνω απ' όλα, μην κάνεις ερωτήσεις, του τύπου «είσαι κοντά;» ή «τελειώνεις;». Είναι σαν να είσαι προπονητής και να ρωτάς τον παίκτη που θα χτυπήσει το κρίσιμο πέναλτι «θα το βάλεις;». Θα το στείλει στα πουλάκια - στους προβολείς του γηπέδου. Εκεί που χρειάζεται τη σιγουριά σου, τη γεμίζεις με πίεση.
Καλό είναι να μην πειραματίζεσαι στα κρίσιμα λεπτά πριν από το γκολ με καινούργιες τεχνικές. Σύμφωνα με το Κορίτσι της Διπλανής Πόρτας, Σοφία Μπραϊμάκου, αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους που το 75% των γυναικών δεν φτάνει πάντα σε οργασμό. Αν έχεις τον τρόπο να τη βάλεις στο τέρμα και λίγο πριν από το τελικό σουτ κάνεις φάουλ, το πιθανότερο είναι να μην έχεις άλλη ευκαιρία. Στη διάρκεια του παιχνιδιού δεν θα σου στοιχίσει πολύ. Απλώς θα κερδίσει πλεονέκτημα εκείνη και θ' αρχίσει ξανά τη φάση με τους δικούς της όρους. Οταν, όμως, βρεθείς φάτσα με το τέρμα, δεν έχεις παρά να κάνεις το καθήκον σου ως γνήσιος κυνηγός και να σκοράρεις.
thenewsbus

Διαβαστε Περισσοτερα...

La_myopie

video

Διαβαστε Περισσοτερα...

ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΠΙΤΣΙΡΙΚΑΣ

video

Διαβαστε Περισσοτερα...

Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2009

Εφιαλτης στην κουζινα - Επ. 6 - Κέρκυρα - Best of

Διαβαστε Περισσοτερα...

ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ Η' ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ

ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ, ΕΝΑΣ ΓΑΛΛΟΣ ΚΙ ΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ (ΩΣ ΣΥΝΗΘΩΣ) ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΑΤΥΧΗΜΑ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ. ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΛΕΕΙ:

«ΘΑ ΣΑΣ ΔΩΣΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΑΝ ΘΑ ΠΑΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ Η' ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ. ΘΑ ΠΕΤΑΞΕΤΕ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΙ ΕΓΩ ΘΑ ΒΟΥΤΗΞΩ ΝΑ ΤΟ ΒΡΩ. ΑΝ ΤΟ ΒΡΩ ΘΑ ΠΑΤΕ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ, ΑΝ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΤΟ ΒΡΩ ΘΑ ΠΑΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ.»

ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΤΙ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝ. ΠΡΩΤΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΠΟΥ ΠΕΤΑΞΕ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΕΝΑ ΚΟΥΜΠΙ.

ΒΟΥΤΑΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΙΣΗ ΩΡΑ ΒΓΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΚΟΥΜΠΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ. «ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΤΟ ΒΡΗΚΑ ΚΙ ΕΤΣΙ ΘΑ ΠΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ», ΤΟΥ ΛΕΕΙ.
ΜΕΤΑ ΗΡΘΕ Η ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ ΓΑΛΛΟΥ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΑΦΟΥ ΕΙΔΕ ΠΩΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΒΡΗΚΕ ΚΑΤΙ ΤΟΣΟ ΜΙΚΡΟ ΟΣΟ ΕΝΑ ΚΟΥΜΠΙ, ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙ ΜΙΑ ΤΡΙΧΑ. ΒΟΥΤΑΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ, ΠΕΡΝΑΕΙ ΜΙΑ ΩΡΑ, ΠΕΡΝΑΝΕ ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΒΓΑΙΝΕΙ ΠΑΛΙ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΙΧΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ.

«ΚΙ ΕΣΥ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ, ΑΡΑ ΚΙ ΕΣΥ ΘΑ ΠΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ», ΕΙΠΕ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΓΑΛΛΟ.
ΤΕΛΟΣ ΗΡΘΕ Η ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΕΤΑΞΕ ΚΑΤΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ. ΒΟΥΤΑΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ, ΠΕΡΝΑΝΕ ΓΥΡΩ ΣΤΙΣ ΠΕΝΤΕ ΩΡΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΒΓΑΙΝΕΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΚΡΑΤΑΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ.

«ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ ΝΑ ΒΡΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΕΤΑΞΕΣ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ, ΟΜΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΝΑ ΜΟΥ ΛΥΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΠΟΡΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΤΙ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ?» ΤΟΝ ΡΩΤΑΕΙ.


ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ:





DEPON ΑΝΑΒΡΑΖΩΝ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Διαβαστε Περισσοτερα...

οι δρόμοι δεν ειναι πίστα......

Διαβαστε Περισσοτερα...

Ελληνικό γυμνό δελτίο ειδήσεων

Διαβαστε Περισσοτερα...

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ** Χάρην πεδηάς...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΪΤΗΣ

Οι μαθητές δεν μπορεί να έχουν άδικο! Κι ας μην εκληφθεί αυτό ως λαϊκισμός διότι το σημείωμα δεν απευθύνεται σε ευήκοα ώτα ώστε να τα χαϊδέψει κατά το κοινώς λεγόμενο. Κάθε άλλο μάλιστα.
Οι ετησίως εκφυλισμένες καταλήψεις με προσχηματικά αιτήματα, το δίχως άλλο υπογραμμίζουν όλη αυτή την εκφυλισμένη από καιρό διαδικασία, που αυτάρεσκα αποκαλούμε δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Αυτό δηλ. το όργιο παραπαιδείας που συντελείται με φόντο μια υποχρεωτική κυριολεκτικά εκπαίδευση για τη συλλογή των τυπικών δεδομένων, που απαιτούνται για την αποφοίτηση ή για να προχωρήσει κάποιος(α) πιο πάνω.
Με αυτά ως δεδομένο δεν είναι δύσκολο να καταλάβει ο πάσα εις γιατί κάθε χρόνο τέτοια εποχή -μια περίοδο χωρίς πολλές αργίες θα παρατηρήσει ευφυώς αρμόδιος τις- ξεσπάει το κίνημα των καταλήψεων των σχολείων. Μάλιστα στην πιο αγωνιστική εκδοχή του μπορεί να φτάσει και στις χρονικές παρυφές των Χριστουγέννων.
Είναι απελπισία να περιμένουμε πάλι να ακούσουμε τα ίδια λόγια, τις ίδιες νουθεσίες, μεγαλοστομίες σιχτιρίσματα και μικροαστικές αβεβαιότητες με αφορμή τις φετινές καταλήψεις.
Αλλά ακόμα κι αν κουραστούν τα παιδιά και δεν προχωρήσουν φέτος στην έκταση που πέρυσι συμμετείχαν (εξαιρέσει της αντίδρασης για τη δολοφονία του Αλέξη). Αυτό θα είναι ένα ακόμα χειρότερο συμπέρασμα. Τέτοια σπαρίλα που ούτε κατάληψη δεν κάνω…

Διαβαστε Περισσοτερα...

Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2009

«φτωχός»..."

Ένας πατέρας με οικονομική άνεση, θέλοντας να διδάξει στο γιο του τι
σημαίνει φτώχεια, τον πήρε μαζί του για να περάσουν λίγες μέρες στο
χωριό, σε μια οικογένεια που ζούσε στο βουνό.
Πέρασαν τρεις μέρες και δυο νύχτες στην αγροικία. Καθώς επέστρεφαν στο
σπίτι, μέσα στο...


αυτοκίνητο, ο πατέρας ρώτησε το γιο του:
«Πώς σου φάνηκε η εμπειρία;»
«Ωραία» απάντησε ο γιος με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό.
«Και τι έμαθες;» συνέχισε με επιμονή ο πατέρας.
Ο γιος απάντησε:
- Εμείς έχουμε έναν σκύλο, ενώ αυτοί τέσσερις
- Εμείς διαθέτουμε μια πισίνα που φτάνει μέχρι τη μέση του κήπου,
ενώ αυτοί ένα ποτάμι δίχως τέλος, με κρυστάλλινο νερό, μέσα και γύρω από
το οποίο υπάρχουν και άλλες ομορφιές.
- Εμείς εισάγουμε φαναράκια από την Ασία για να φωτίζουμε τον
κήπο μας, ενώ αυτοί φωτίζονται από τα αστέρια και το φεγγάρι.
- Η αυλή μας φτάνει μέχρι το φράχτη, ενώ η δική τους μέχρι τον
ορίζοντα.
- Εμείς αγοράζουμε το φαγητό μας· αυτοί πάλι, σπέρνουν και
θερίζουν γι αυτό.
- Εμείς ακούμε CDs. Αυτοί απολαμβάνουν μια απέραντη συμφωνία από
πουλιά, βατράχια, και άλλα ζώα. Και όλα αυτά διακόπτονται που και που από
το ρυθμικό τραγούδι του γείτονα που εργάζεται στο χωράφι.
- Εμείς μαγειρεύουμε με ηλεκτρική κουζίνα. Αυτοί ό,τι τρώνε έχει
αυτή τη θεσπέσια γεύση, μια και μαγειρεύουν στα ξύλα.
- Εμείς, για να προστατευθούμε, ζούμε περικυκλωμένοι από έναν
τοίχο με συναγερμό. Αυτοί ζουν με τις ορθάνοιχτες πόρτες τους,
προστατευμένοι από τη φιλία των γειτόνων τους.
- Εμείς ζούμε «καλωδιωμένοι» με το κινητό, τον υπολογιστή, την
τηλεόραση. Αυτοί, αντίθετα, «συνδέονται» με τη ζωή, τον ουρανό, τον ήλιο,
το νερό, το πράσινο του βουνού, τα ζώα τους, τους καρπούς της γης τους,
την οικογένειά τους.
Ο πατέρας έμεινε έκθαμβος από τις απαντήσεις του γιου του.
Και ο γιος ολοκλήρωσε με τη φράση:
«Σ'ευχαριστώ, μπαμπά, που μας δίδαξες πόσο φτωχοί είμαστε.»

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΦΤΩΧΟΤΕΡΟΙ ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ
ΓΙΑ ΤΗ ΦΥΣΗ, ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΕΡΓΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΜΑΣ.
ΑΓΩΝΙΟΥΜΕ ΠΩΣ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ, ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ, ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΝΤΙ
ΝΑ ΜΑΣ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ «ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ»."

Διαβαστε Περισσοτερα...

Michael Jackson Dance Tribute - THESSALONIKI,GREECE

Διαβαστε Περισσοτερα...

Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2009

ΜΠΑΛΑΚΙΑ...








Κάθε μπαλάκι συμβολίζει μια σκέψη για κάτι που πρέπει να γίνει
ή μια απόφαση που πρέπει να ληφθεί ή ένα πρόβλημα που πρέπει να λυθεί.


Ο άντρας έχει μόνο δύο μπαλάκια.
Αυτά απασχολούν ολόκληρο τον εγκέφαλό του

Διαβαστε Περισσοτερα...

Αυστηρά μονο για ΑΕΚτζήδες


ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ....

πολλες φορες,που το μυαλο μου,ξεφευγει απτα προβληματα της καθημερινοτητας,
εχω αφησει τη φαντασια μου να ''οργιασει''και να σχεδιασει πραγματα και
καταστασεις που αφορουν την αγαπημενη μας ομαδα.ετσι εχω φανταστει,το νεο μας
γηπεδο,το νεο μας προπονητηριο,την εδρα του μπασκετ,ολης της μανας ΑΕΚ...
μαυτο τον απλο,αλλα κ συναμα πλουσιο σε χρωματα,τροπο,εχω φανταστει ακομα κ
το μουσειο αυτης της μεγαλης ομαδας..το εχω ''επισκεφθει''απειρες φορες στο
παρελθον..και καθε φορα που κοβω εισητηριο στο ταμειο του..μυαλου μου,η συγκινηση
μου ειναι παντα μεγαλυτερη απτην προηγουμενη!παιρνω το κατωφλι του,κ μετα ξαναζω
οσα εζησα,κ μαθαινω οσα δεν προλαβα...
ετσι χθες οταν εληξε το ματς στο παγκρητιο,εφυγα απτο σπιτι του φιλου μου οπου κ το
βλεπαμε-τρελλαινομαι να βλεπω τα ματς σπιτι του,γιατι μενει στον πειραια,και σε καθε
γκολ του δικεφαλου,ειναι διαφορετικη ηδονη να βγαινεις στα μπαλκονια κ να πανηγυριζεις,
ενω ξερεις οτι εισαι μολις εναν..ημιυπαιθριο αποσταση απο..αλλοθρησκους!!ετσι εφυγα για
το σπιτι μου,κ μολις εφτασα,ανοιξα τον η/υ,διαβασα τα παντα απο οσα εγραψαν ταδερφια μου,
κ φυσικα δεν σχολιασα κατι.εκλεισα ξανα τον η/υ,αναψα τσιγαρο,κ ειπα μεσα μου,σηκω να παμε
μια βολτα στο μουσειο..τωρα ειναι καλη ωρα..θαμαι μονος μου κ θα το απολαυσω,θα με
κανει να ξεχαστω...
εκοψα αλλη μια φορα το μαγικο χαρτακι,περασα την πορτα κ ενοιωσα ξανα την ιδια χαρα που
ειχα νοιωσει οταν στα 11 μου πηγα για πρωτη στον ναο,μαζι με τον πατερα μου κ τον αδερφο μου..
με το που μπαινεις,ακριβως απεναντι στο ψηλοτερο σημειο,ενας τεραστιος δικεφαλος αετος,
δεσποζει κ σε κανει να λες μεσα σου οτι ειναι το επιβλητικοτερο συμβολο που εχει δει καποιος..
στριβω στον πρωτο διαδρομο,και φτανω στο σημειο,οπου βρισκεται το πρωτο ιδρυτικο εγγραφο της
ομαδας,το σημα της περα-κλουμπ,οι φωτογραφιες των ιδρυτων μας(σπανουδης κλπ).πλαι τους,για
να μην ξεχναει ποτε κανεις την ιστορια,υπαχουν φωτο της σμυρνης,της Πολης,των προσφυγων,της
καταστροφης του 22..
αρχιζω να περπαταω στα διαφορα τμηματα του μουσειου...βλεπω τα κυπελλα κ τα πρωταθληματα,σε
περιοπτες θεσεις-χμμ..αληθεια γιατι ειναι τοσο μεγαλη η αιθουσα τους,αναρωτιεμαι?ουτε η μιση
δεν ειναι γεματη απο αυτα..αλλα η απαντηση ερχεται αμεσα!!γιατι οι τιτλοι στο μελλον θαναι
τοσοι πολλοι που αναγκαστικα θα υπαρξει προβλημα χωρου!!!ναι αυτο ειναι μωρε...
το βημα μου συνεχιζεται αργα..θελω να ταπολαυσω ολα!!σε καποια σημεια βλεπω φωτο παικτων,
που ποτε δεν εζησα απο κοντα..πολλους δεν τους ξερω καν..αλλοι ειναι θρυλοι κ πασιγνωστοι!!
το βλεμμα μου που κ που σταματαει σε διαφορους..να η φωτο του σταματιαδη..εδω βλεπω τα γαντια
του χρηστιδη..πιο περα οι διαφορες μπλουζες απολα τα χρονια της ομαδας!!χαμογελω βλεποντας
του ποσο φτωχης ποιοτητας ειναι οι μπλουζες του παρελθοντος!!...εδω η καταμαυρη μπλουζα του
σεραφειδη...να η φανελλα του αρδιζογλου!!α ρε τρελλε!!πιο περα η φορμα του φαντροκ!!μονο
που την βλεπω με πιανει δεος!!!!ειναι ολες τελειες..δεν μπορω καν να τις μετρησω...
αριστερα μου καθως συνεχιζω,η αιθουσα με τα video-wall,οπου παιζονται ξανα κ ξανα ολες οι
μαγικες στιγμες της ομαδας!!!ασπρομαυρες εικονες,εγχρωμες,φασεις κ γκολ που εγραψαν ιστορια!
μπαινω για λιγο-ταχω ξαναδει αλλα δεν τα χορταινω-κ πεφτω πανω στο γκολ του μπατιστα με την
τορινο!!!ρε συ πως εστριψε η μπαλλα στον αερα σαυτο το φαουλ?σε αλλη οθονη,η αποκρουση του
ατματζιδη στο πεναλτυ με τον οφη στη ν.φιλαδελφεια!!τι τριπλη αποκρουση ηταν αυτη?απτην
αλλη μερια τα γκολ του μαυρου-χατ τρικ-στο 4-1 με το βαζελο το 82!!ε ρε γλεντια τοτε!να κ
τα γκολ απτην πορεια το 77-78!!γεια σου ρε μιμαρε!!τι αλματα ηταν αυτα!!βλεπω το γκολ του
δημητριαδη με τη σπαρτακ στον ναο,κ σοκαρομαι που ακουω την περιγραφη του αειμνηστου σταυρου
τσωχου-ερυθρολευκων αισθηματων-ο οποιος σαυτο το γκολ ξεσπα σε λυγμους!!!τι στιγμες θεε μου..
ας βγω καλυτερα,εχω να δω πολλα στο μουσειο...
συνεχιζω την περιπλανηση μου,κ το βλεμμα μου παγωνει..βλεπω εναν τοιχο ολοκληρο,να δεσποζουν
2 φωτο του ιδιου ανθρωπου...απο κατω στο ταμπελακι γραφει με κεφαλαια..ΝΤΟΥΣΑΝ ΜΠΑΓΕΒΙΤΣ..
η μια φωτο ειναι σαν παικτης κ η αλλη ειναι με φορμα ως προπονητης..θελω να φυγω απο κει αλλα
δεν μπορω!!τα ποδια μου ειναι καρφωμενα στο εδαφος,κ τα ματια μου δεν γινεται να αλλαξουν θεση..
ενω τα δευτερολεπτα περνουν,νοιωθω οτι η φωτο του ντουσαν σαν προπονητης,αρχιζει κ μου μιλαει!!
δεν χανω την ευκαιρια κ αρχιζω να του μιλαω κ γω!!τον ρωταω κ γω ασταματητα!!!εχω τοσα να πω..
γιατι δεν μιλας?γιατι?γιατι δεν λες στον κοσμο τι εγινε τοτε?το 96?
γιατι δεν λες τι συνεβει?ο κοσμος δεν θελει πλουτη,δεν θελει χλιδη,θελει αληθειες πια!!!!
γιατι δεν λες οτι επρεπε να πας στο λιμανι για να μην διωχθει ποινικα ο μελισσανιδης?
γιατι δεν λες στον κοσμο που απο τοτε ζει στη θλιψη,τι ακριβως εγινε?γιατι δεν αφησες να μαθουν
ολοι την παγωμαρα στο προσωπο του σωκρατη κοκκαλη το βραδυ εκεινο του 1998,οταν ηρθε στο
σπιτι σου για πρωτη φορα μαζι με τη γυναικα του κ τον λουβαρη,για δειπνο,κ μολις μπηκε στο
σπιτι σου,αντικρυσε τοιχους ολοκληρους κιτρινομαυρους,κ ενοιωσε αμηχανια?γιατι δεν λες σε
ολους οτι αν δεν ηταν ο λουβαρης να σπασει τον παγο,ο σωκρατης θαταν ακομα εκει αποσβωλομενος?
γιατι δεν λες στον κοσμο ολη την αληθεια κ για τοτε κ για τωρα?
ζησαμε πολυ πονο 15 χρονια τωρα..ισως για σενα τα γεγονοτα τοτε να μην επρεπε να μαθευτουν απο
οσους σε λατρεψαν..ισως πιστευεις οτι ο χρονος γιατρευει..αλλα για το τωρα??τι σε δεσμευει?
γιατι δεν μιλας για αυτους που εκαναν την ΑΕΚ παιχνιδι footballmanager???γιατι δεν βγαινεις
να τα πεις ολα ωστε ολοι να καταλαβουν τι συμβαινει τωρα στα αποδυτηρια?
ξερω οτι ισως σαν εσχατη αποδοση δικαιοσυνης για το τοτε,γυρισες για να αναστησεις αυτο που
οι αμετοχοι γελασαν,κατεστρεψαν,λοιδωρησαν,αδιαφορησαν!!!
ξερω πια οτι αυτη η ομαδα ειναι το ΜΑΡΑΖΙ σου..εισαι πιο σιγουρος κι απτον θανατο,οτι αυτη η
αεκ,θα ξαναγινει ΑΕΚ,μονο στα χερια σου!!θα ξανανοιξει φτερα μονο με σενα...
ισως κ ναναι ετσι..ισως κ η δικη σου διαισθηση ειναι σοφοτερη...
αλλα οχι ετσι ντουσαν!!!
οχι ετσι,σιωπηλος κ συμβιβασμενος!!βγες κ πες εστω τωρα την πασα αληθεια!!ο κοσμος ειναι πια
μια ανασα απτο να γινει οχλος..τα βασανα,οι πονοι κ οι πικρες 15 κ πλεον ετων,τον εχουν κανει
δυσπιστο..στο ξαναψιθυριζω..δεν θελει πλουτη,παραγκες κιτρινες,παλατια επιβλητικα...
θελει την αξιοπρεπεια του μεσα απτις κουβεντες ανθρωπων που τον αγαπουν!αλλα κουβεντες γεματες
ΑΛΗΘΕΙΑ!!!το ψεμμα-ειδικα τα τελ.5 χρονια-εγινε παντιερα στο στομα ολων αυτων που εβαλαν
σκοπο της ζωης τους να παιξουν με τα ονειρα μας κ την αγαπη μας!!
μην συναινεις με την σιωπη σου σε ολο αυτο!!!βγες κ πες την αληθεια,οποια κ ναναι!!!
πες γιατι εφυγε ο μανωλας?πες τι εγινε εκεινο το πρωι στους θρακομακεδονες,που ο στελλαρας,
κοντεψε να φερει στο κεφαλι του κανελλοπουλου τον φορητο υπολογιστη του!!!
βγες κ πες γιατι οι αμετοχοι εκοψαν το γηπεδο απο ολους τους παλαιμαχους της ομαδας?τα ξερεις,
τα συζητας καιρο τωρα!!γιατι ανεχεσαι αυτους που παιζουν με την αγαπη μας?γιατι εισαι συμβιβασμενος
με την ανοχη απεναντι τους?γιατι εφτασες να ανεχεσαι παικτες-δημ.υπαλληλους,οταν καποτε εσυ
δεν δισταζες να αφηνεις για μηνες εκτος αποστολης τον τσιαρτα,επειδη επαιρναν τα μυαλα του
αερα με τα γκολ που εβαζε στη ριζουπολη,στο απολλων-ΑΕΚ?γιατι κανεις λαθη οπως με τον τζιμπουρ?
γιατι επαψες να χειριζεσαι σωστα τετοιες περιπτωσεις?γιατι ανεχεσαι ναχεις παικτες που οταν
μιλαει ο δημητριαδης κ ο κοσμος κλαιει,αυτοι τρωνε σοκολατακια στα αποδυτηρια?
θελω πισω τον ΝΤΟΥΣΑΝ!!οχι απλα εναν ντουσαν....
αν αυτος εχει πεθανει για λογους ανεξηγητους,τοτε πρεπει να φυγεις..εδω δεν υπαρχει γιατι..
ενω τα γιατι ειναι απειρα,εδω ειναι το μονο σημειο που δεν υπαρχει γιατι..
αν εισαι ντουσαν κ οχι ΝΤΟΥΣΑΝ πρεπει να φυγεις..θαρχομαι να βλεπω τις 2 φωτογραφιες στο
μουσειο του μυαλου μου,θα τις καμαρωνω,κ δεν θα σε ξαναρωτησω ποτε τιποτα........
...............δυστυχως εδω η φωνη που πριν ακουγα σταυτια μου,επαψε να ακουγεται...
η μεγαλη φωτο,ειναι παλι βουβη..ξαφνικα τα ποδια μου ειναι απελευθερωμενα,το βλεμμα μου,
καταλαβαινω οτι μπορει να κοιταξει κ αλλου..αποφασιζω να συνεχισω..οσο μενω εδω ειλικρινα
στεναχωριεμαι..και εδω μεσα δεν ειναι χωρος θλιψης..αλλωστε ειναι ηδη αργα..η φωνη του λουκα
του μπαρλου στην εισοδο,με καλει να βγω εξω ευγενικα..
-τωρα θειε λουκα,ερχομαι....
περπατω γοργα,κ φτανοντας διπλα του,αυτος με χαιδευει απαλα στην πλατη κ μου ψιθυριζει...
-αυριο παλι.........
-ναι θειε λουκα...αυριο παλι...........................................................
________________________________________

Διαβαστε Περισσοτερα...

Χωρίς σχόλια ....Παρακαλώ

Διαβαστε Περισσοτερα...

Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2009

ΑΘΑΝΑΤΗ ΜΑΛΒΙΝΑ

Διαβαστε Περισσοτερα...

Χωρίς σχόλια

Διαβαστε Περισσοτερα...

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ** Σοβαρό τροχαίο σήμερα το πρωί στην εθνική Παλαιοκαστρίτσας



Κ
ΕΡΚΥΡΑ. Τροχαίο δυστύχημα με 2 νεκρούς και 2 ελαφρά τραυματισμένους σημειώθηκε σήμερα το πρωί λίγο μετά τις 11 στην εθνική Παλαιοκαστρίτσας στην περιοχή Σγόμπου, όταν συγκρούστηκαν μετωπικά δύο οχήματα.
Διαβάστε Περισσότερα

Διαβαστε Περισσοτερα...

Η συμφωνία φάντασμα Αθήνας - Τιράνων για τα θαλάσσια σύνορα





Γ
ΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΪΤΗΣ

katsaitisΣτην εφαπτομένη των μεγάλων ανακατατάξεων στην περιοχή, τα δυο μεγάλα, αστικά κέντρα της βορειοδυτικής Ελλάδας Κέρκυρα και Γιάννενα δείχνουν να μην παρακολουθούν καν τις εξελίξεις που τα αφορούν άμεσα. Και τούτο ίσως διότι το εθνικό κέντρο εξακολουθεί περιχαρακωμένο στην «πολιτική», όπως την αντιλαμβάνεται να αναπτύσσεται ανάμεσα από τις τρεις περιούσιες πλατείες της πρωτεύουσας. Κι έτσι δεν ασχολείται και άρα δεν διαχέει τις πληροφορίες που αφορούν στην... περιφέρεια, όπου η πολιτική προορίζεται μάλλον για τη διασκέδαση κομματικών στελεχών τα σαββατοκύριακα με κλαμπατσίμπανα και φιλιππικούς στερεοτύπων περί την ανάπτυξη και άλλες τέτοιες κοινοτυπίες.
Ο λόγος γίνεται για τη βόρεια Ελλάδα από τους Κήπους Έβρου
......

Διαβάστε Περισσότερα

Διαβαστε Περισσοτερα...

Το ταξίδι για το ROUT ξεκινάει.


Πλησιάζουμε στο δασικό χωριό, συνεχόμενες ανηφορικές στροφές που μας ζαλίζουν λιγάκι παρόλα αυτά φτάνουμε χωρίς προβλήματα, απλά…κάναμε μπόλικους πλάγιους κοιλιακούς με τις στροφές. Συναντάμε 3-4 φίλους που ήταν ήδη εκεί για τα πακέτα συμμετοχής. Κάποιοι θα έμεναν εκεί με σκηνή (δε πάνε καλά σκέφτομαι). Περνάμε απ τη γραμματεία παίρνουμε τα πακετάκια μας και έτοιμοι για στροφοκατάβαση και επιστροφή στο Παρανέστι όπου και θα μέναμε.

Κάποιοι μείνανε Παρανέστι, άλλοι στο δασικό χωριό, άλλοι σε άλλο χωριό, σε άλλη πόλη, σε άλλο νομό, ε... σκορπιστήκαμε παντού, που θα πάει, θα βρεθούμε στην εκκίνηση σκέφτομαι. Ετοιμάζω τα πράγματα για την επόμενη μέρα, ύπνος όσο το δυνατόν πιο νωρίς, ξύπνημα από τις 3:00πμ, τηλεφωνήματα μεταξύ μας «Ρεμάλια ξυπνήστε» «Ξυπνήστεεεεε είναι 3:00 η ώρα, ώρα για ύπνο! και άλλα τέτοια :-D. Μαζεύουμε τα τσιμπράγκαλά μας και πάμε στο σημείο που θα περνούσαν τα λεωφορεία να μας πάνε στην εκκίνηση.

Φτάνουμε και στη Ζαρκαδιά με μια μικρή καθυστέρηση αφού δεν μας άνοιγαν τις πύλες στο φράγμα για να περάσουμε. Πάει και αυτό, περάσαμε τελικά και φτάνουμε επιτέλους στην εκκίνηση. Αγχωμένοι όλοι όταν ακούμε ότι σε 10λεπτά γίνετε η εκκίνηση. Όπα; Τρεχάτε ποδαράκια μου, τσάντες για τους σταθμούς στο τάδε λεωφορείο, τσάντες για τερματισμό στο τάδε λεωφορείο, έτρεχαν όλοι πάνω κάτω να αφήσουν τα πράγματα τους. Έτοιμοι όλοι, τσεκάρισμα ονόματα- συμμετοχές, μια μικρή ενημέρωση από τον Λάζαρο Ρήγο και πάμε, ξεκινάμε.

Ξεκινάμε, τρέχουμε στην άσφαλτο τα πρώτα χλμ, είμαι κάπου στη μέση; Στους 30; Ιδέα δεν έχω, κάπου εκεί. Ξαφνικά βλέπω φωτάκια να έρχονται προς τα εμάς. Γυρίζανε οι πρώτοι και φώναζαν: «Όλοι πίσω, γυρίστε πίσω». Τι γίνετε ρε παιδία, να γελάσουμε ή να χαλαστούμε εκείνη τη στιγμή; Το αποτέλεσμα; Οι μισοί από μπροστά επέστρεψαν πίσω, οι μισοί από πίσω σταμάτησαν και περίμεναν και τελικά 100+ άτομα μπλοκάραμε στην είσοδο ενός επικίνδυνου σημείου όπως είχε πει ο Λάζαρος, ένα στενό, γλιστερό, πέτρινο γεφυράκι.

Ένας χαμός στην αρχή. Καταφέρνουμε να μη τσακιστούμε και περνάμε καλά από 'κει και μπαίνουμε στο μονοπάτι. Αναρωτιέμαι, είναι δυνατόν να μην υπάρχει κάτι εκεί επάνω στο δρόμο, στα 3χλμ να δείξει την είσοδο του μονοπατιού και να μη φύγουμε ευθεία? Ένα αυτοκίνητο, ένας δείκτης, έντονα σημάδια, φαναράκι να αναβοσβήνει, κάτι τέλος πάντως να μπούμε από την αρχή απευθείας σε μια ροή. Πάμε παρακάτω, το μονοπάτι στενό, γλιστράει, οι περισσότεροι περπατάνε, άλλοι όπου μπορούν προσπερνάνε, το ίδιο και εγώ...

Χαιρετώ τα παιδιά που περνάω, κάνουμε λίγη πλάκα, «Καλή συνέχεια», «Καλή δύναμη», «Μπράβο παιδιά», «Να ‘στε καλά», είναι οι ευχές που ανταλλάσσουμε με όλους. Το ξημέρωμα στο βουνό γεμίζει με χρώματα τα μάτια μας, δε ξέρουμε πού να πρωτοκοιτάξουμε. Βρισκόμαστε με τη Ναταλία Παπουνίδου, ανεβαίνουμε παρέα το μονοπάτι, πιάνουμε κουβέντα, λέμε διάφορα για αρκετή ώρα. Δεν είμαι όμως σε θέση να ακολουθήσω και έτσι λέμε καλή συνεχεία και μένω λίγο πιο πίσω. Εμ, για βόλτα ξεκίνησα, μη τεζάρω και από την αρχή!

Συνεχίζω μόνη μου, με περνάνε κάποια στιγμή δυο τύποι σβέλτοι με έναν αρκετά γρήγορο ρυθμό, χαιρετιόμαστε, λέμε καλή συνεχεία και αμέσως σκέφτομαι «Ωχ, θα τους μαζεύουμε σε λίγο έτσι όπως πάνε». Λίγο πιο κάτω έχουν σταματήσει σε ρυάκι για νερό και ανάσες. Από εκεί και πέρα συνεχίζουμε παρέα με τον Προκόπη Αρκούδη και τον Βασίλη Αλαμάνο. Πιάνουμε τη κουβέντα, λέμε διάφορα ως πρώτη γνωριμία. Έχουμε καλύψει αρκετά χιλιόμετρα παρεούλα οι τρείς μας με κουβέντα, σταματήματα για φωτό, διατάσεις και για να θαυμάσουμε το τοπίο.

Τρώγαμε συνέχεια, μπάρες ενέργειας, φρούτα, ξηροκάρπια, και λέω για σκέψου τώρα να πει ο Βασίλης (χασάπης στο επάγγελμα), «Ας φάω μια μπάρα πρωτεΐνης» και να βγάλει απ’ το σακίδιό του καμία μπριζόλα, κανά μπουτάκι από αρνάκι. Σκάσαμε στα γέλια και οι τρείς :-D. Συγχρονιζόμαστε σε κάθε ρυάκι να σταματάμε για να ρίχνουμε κρύο νερό στο πρόσωπο, στα πόδια, ήταν βάλσαμο και αναζωογόνηση. Ξεκουραζόμασταν έτσι. Συνεχίζουμε και οι εικόνες εναλλάσσονται, η ομορφιά του τοπίου μεγαλώνει συνέχεια. Πόσο εύκολα αλλάζει η φύση από μέρα σε μέρα όπως και από εποχή σε εποχή. Τα χιλιόμετρα κυλάνε, στα ρυάκια τσαλαβουτάμε, συνεχίζουμε και πάμε… πλησιάζουμε στον πρώτο κεντρικό σταθμό και καρδιοχτυπάμε. Γρυλίσματα λύκων ήταν αυτά ή τσακάλια μας τριγυρνάνε? Εμπρός καλά μας πόδια, γρήγορα, πάμεεε!

Φτάνουμε στο 1ο κεντρικό σταθμό «Γιουμουρλού». Μωρέ γιουβαρλάκια μου θυμίζει η ονομασία αλλά κρατιέμαι και δεν πέφτω κατευθείαν στα φαγητά. Πρώτα ψάχνω τα πράγματα μου που θα έπρεπε να με περιμένουν παρέα με τις άλλες σακούλες των συναθλητών. Βρε πού είναι, μα πού είναι, περνάνε τα λεπτά, αρχίζω να κρυώνω, απογοητεύομαι προς στιγμή. Ο Προκόπης και ο Βασίλης τρώνε, φωνάζω λίγο πιο δυνατά, «Λείπει η σακούλα μου βρε παιδιά, τι να κάνω;», τρέχει κάποιος από το σταθμό σ’ ένα αμάξι, εδώ είναι, ουφ ησύχασα, ευτυχώς που ξεχάστηκε μέσα στο αμάξι και είναι ζεστά τα ρουχαλάκια μου. Λέω συγγνώμη, πάω σε μια άκρη αλλάζω μπλούζα, κάλτσες, πατούμενα, ε ναι ντε, και γκέτες ενώ καπάκι κάνω και μερικές διατάσεις- έτσι για να μην ξεχνιόμαστε! Παίρνω μπάρες και τζελάκια, φτιάχνω φραπεδάκι, μασουλάω πατατάκια, όλα μαζί και βιαστικά λιγάκι γιατί κρύωνα- έφτυνα παγάκια για την ακρίβεια!-. Μάσα ξανά και φεύγει το παρεάκι άντε γεια σας εθελοντές ευχαριστούμε και τα σχετικά.

Μόλις άλλαξα ε; Καπάκι λασπωμένος χωματόδρομος, γεμάτος τρεχούμενα νερά, σπλάτσ, να και η πρώτη βουτιά, θεαματικότατη. Έγινα ολίγον γουρουνάκι αλλά εντάξει συμβαίνουν αυτά. Ευτυχώς που ξέρω να πέφτω. Κάτι γρατζουνιές, καθάρισμα τις λάσπες, είμαι ΟΚ.

Αφού σινιαρίζομαι και βγαίνουμε από τη λασπούρα, βρίσκουμε και τον Χρήστο και λίγο πιο κάτω τον Νιόνιο, πάμε, η παρέα μεγαλώνει. Ουπσ, έμεινε πιο πίσω ο Βασίλης, λέει θα πάει πιο σιγά και να φύγουμε. Περιμένουμε αλλά δε μας θέλει άλλο για παρέα, σνιφ κλαψ, λυγμ, γκουλπ να φύγουμε, να πάμε αλλού. Έτσι συνεχίζουμε και με κουβέντα τρεχαλίζουμε, σκάλωσα κάπου άντε και η δεύτερη βουτιά. Ρε την τύχη μου! Με ματιάξανε; Μόλις έβαλα καθαρά ρούχα. Εμ, βέβαια αυτό το φωσφόριζε γιλέκο κάνει μπαμ. Σημαδούρα.

Αρχίζει ο Προκόπης «Πω, πω το στομάχι μου», «Τι έφαγες στο σταθμό;» «Αυτό, αυτό, αυτό, λάχανο, κτλ» «Λάχανο; Είσαι τρελός;» «Στον επόμενο σταθμό θα πιεις κόκα κόλα» «Μα δε πίνω ποτέ κόκα κόλα» «Προκόπη μου, ούτε εγώ πίνω κόκα κόλα, ούτε τρώω πατατάκια στη καθημερινότητά μου, αλλά σ’ αυτούς τους αγώνες τα τσακίζω ασταμάτητα. Θα πιεις κόκα κόλα θες δε θες!!!».
Λίγο πριν φτάσουμε στον επόμενο σταθμό- δύσκολο σημείο- ξεγελιέσαι εύκολα και πας στο χωματόδρομο αν δεν προσέξεις ότι έχει στο πλάι και χορταριασμένο μονοπάτι. Ευτυχώς το προσέξαμε οι μισοί και σταματήσαμε, ψάξαμε το βρήκαμε, θυμήθηκα ότι εκεί πέρσι χάθηκαν πολλοί, ουφ ευτυχώς το είδαμε. Κατεβαίνουμε στον επόμενο σταθμό, τους λέμε να πάει κάποιος επάνω γιατί θα χαθεί κόσμος. Ο Προκόπης κατεβάζει κανά λίτρο κόκα κόλα, φτιάχνει και το στομάχι του, πίνουμε όλοι σαν τρελοί, φεύγουμε και από το σταθμό ως κοκακολανομανείς και βουρ φορτσάτοι μέσα στα υπέροχα μονοπάτια στο μέγα ρέμα. Ο Χρήστος έκοψε ρυθμό και έμεινε πιο πίσω. Χαζεύουμε τις απογευματινές εικόνες στο βουνό.

Χαζέψαμε και όταν είδαμε ταμπέλα του ROUT που έγραφε 80χλμ και λέμε «Άντε φτάνουμε Ζαρκαδιά», ξεθαρρεύουμε και τρέχουμε πιο πολύ, ναι καλά… μετά από 2 χλμ περίπου ξαναβρίσκουμε ταμπέλα του ROUT που έλεγε πάλι 80χλμ. Ε ρε γλέντιααα!! Μας κόπηκαν τα πόδια. Σε λίγο μέναμε από νερό, ο Νιόνιος έμεινε πιο πίσω και χωρίς φακό, σταματάμε σ’ ένα ξέφωτο και τον περιμένουμε πριν σκοτεινιάσει και παίρνουμε τις τελευταίες εικόνες. Ετοιμάζουμε φακούς, να και το παιδί που τρέχει αλαφιασμένο να μας προλάβει. Φακοί ανάβουν, νεράκι και φύγαμε.

Άντε παιδιά φτάνουμε Ζαρκαδιά, χμ, μωρέ λέτε να δούμε και τρίτη ταμπέλα που να λέει 80χλμ να τεζάρουμε εντελώς; Άπαπαααα, φρίκη. Τσουπ, φωνέεες, ακούμε φωνέεες, όχι δε λαλήσαμε, φτάσαμε επιτέλους Ζαρκαδιά οεο!
Ζαρκαδιά λοιπόν, ο Προκόπης πηγαίνει στη σκηνή με το ιατρείο να βάλει ψυκτικό στο πόδι του ενώ εγώ περίμενα να μου πει αν θέλει να συνεχίσουμε ή όχι, πήρα και ένα πακέτο πατατάκια και άραξα και μασουλούσα. Με κοιτάζει μια κοπέλα και λέει «Ναι, αυτό σου έλειπε, τα light πατατάκια, η μισή έχεις μείνει». :-D απίστευτο σκηνικό, αφήνω αμέσως το πακέτο με τα light και αρπάζω τα κανονικά. Περιμένω, περιμένω, ε… λοιπόν ο κύριος Προκόπης άλλαξε ρούχα, παπούτσια, και μου έρχεται καινούριος, «Άντε Αμαλία πάμε!» Κόντεψα να πνίγω!

Ξεκινάμε λοιπόν, νύχτα ξανά μπουκάρισμα στο μονοπάτι και ανάβαση σκαρφάλωμα στην Οξιά, και βουρ για Σίλλη. Από ‘δω και πέρα η δυσκολία του αγώνα συνεχίζεται και μεγαλώνει από θέμα νύχτας, ανύπαρκτων μονοπατιών με αγκαθωτά κλαδιά που σου σκίζουν τα πόδια, περάσματα από ρυάκια- ποταμάκια- πολλά νερά, μονοπατιών που καλά θα ήταν να μη κάνεις το λάθος να πέσεις, ζόρικο ατέλειωτο ανηφορικό μονοπάτι στο Θεολόγο, φτάνεις σε σημείο να σκέφτεσαι ότι παρόλη τη λογική κούραση στο σώμα, την δυσκολία της διαδρομής ενός αγώνα περιπέτειας, αντί να χαμογελάς και να χαίρεσαι που τα καταφέρνεις και προχωράς μες στη νύχτα με μόνη ασφάλεια το παρεάκι που τρέχετε μαζί, τελικά χαλιέσαι γιατί συνέχεια πρέπει να ψάχνεις και τα σημάδια, τα οποία από ‘κει και πέρα ήταν πολύ αραιά και τα νυχτερινά σημάδια ελάχιστα και το κερασάκι, να ζεις κι ένα ψυχρό τερματισμό με τη φίλη Γιώτα να έχει ξυλιάσει από το κρύο και να μας περιμένει στον τερματισμό να μας κρεμάσει...κι άλλα κουδούνια? :-) Υπήρχαν στιγμές απόγνωσης, απογοήτευσης, εκνευρισμού όταν δεν βλέπαμε σημάδια, σκεφτόμουν δεν μπορεί, πλάκα μας κάνουν, μας δουλεύουν, μας κοροϊδεύουν. Άσχημο συναίσθημα. Σίγουρα πολλοί ρούτερ γίνανε μπαρούτερ. Γι' αυτό κρατάω την ομορφιά του αγώνα από θέμα υπέροχου τοπίου, όμορφα πέτρινα γεφύρια, πυκνή βλάστηση, ποικιλία χρωμάτων, εικόνες απίστευτης ομορφιάς, δυσκολίας διαδρομής, τρεχούμενα νερά να σε συντροφεύουν συνέχεια και το αγαπημένο μου πέρασμα από τη μία πλευρά στην απέναντι πάνω σε 2-3 κορμούς δένδρων που σχηματίζουν γεφυράκι, τις πολλές αστείες φάσεις έτσι όπως τις έζησα και πάνω απ' όλα το υπέροχο σε όλη αυτή τη διαδρομή παρεάκι.(ομοιοκαταληξία!)

Υπάρχουν φάσεις άλλωστε που δεν θα ξεχάσω ποτέ! Ξεχνάς τη φάση στα ποταμάκια που δεν υπήρχαν βράχια να πατήσουμε να περάσουμε και καθόμασταν σα χαζοί και κοιτούσαμε αναλύοντας «Αν πατήσουμε εκεί μετά που πατάμε;» και στο τέλος τα περνούσαμε τσαλαβουτώντας μέσα απ’ το νερό και όταν βγαίναμε και περπατούσαμε ακουγόμασταν λες και φορούσαμε γαλότσες γεμάτες νερό! Ή την αξέχαστη διάταση της… καγκελόπορτας; :-D Λίγο πριν πάμε στον σταθμό σταματάμε για διατάσεις, με βλέπει ο Προκόπης που μετά από 100χλμ περίπου έχω ανεβάσει το πόδι για διάταση σε καγκελόπορτα 1.80μ.ύψος και παθαίνει πλάκα «Όχι ρε φιλενάδα», λέει, «τι κάνεις, έπαθα πλάκα!!». Και του ρίχνω την ατάκα μου: «Μη με βλέπεις έτσι γομαράκι και μπρατσαρού, του κλασικού μπαλέτου είμαι κατά βάθος!!». (Το ίδιο είπα και πέρσι στο VFT στον κύριο Κοτρωνάρο- και με την ίδια απορία στο βλέμμα με κοίταζαν!). Έχω σκάσει στα γέλια!. Αλλά ακόμα και όταν ανεβοκατεβαίναμε 3-4 φορές για χιλιόμετρο μέσα σε ένα μονοπάτι για να βρούμε σημάδι- ε αυτό ήταν ολίγον ψυχοβγάλτης- με τα γκλινγκ γκλινγκ στα σακίδια κρεμασμένα να μας έχουν πονοκεφαλιάσει, λέω του Προκόπη «Ω ρε, είχανε δεν είχανε μας κρέμασαν κουδούνια κυριολεκτικά και μεταφορικά!». Αποφασίζουμε να τραβήξουμε το μονοπάτι και ας βγούμε και Βουλγαρία και Τουρκία και όπου να' ναι!
Αμαλία Ματθαίου 1/11/2009

Διαβαστε Περισσοτερα...
Bookmark and Share